Ég var alls ekki tilbúin til að kveðja þennan mann – 10 ár voru ekki nóg fyrir mig en   Ársæll, ásamt Guðrúnu, tók mér með opnum faðmi inn á heimili þeirra hjóna 13. október 1995 – ég opnaði hjarta mitt og þar er og verður Ársæll alltaf.  Hann er órjúfanlegur hluti af mér og lífi mínu – andi hans lifir í manninum mínum og syni.  Ég veit hve stoltur Ársæll var af Hreggviði mínum en ég veit líka hversu mikið stoltið var gagnkvæmt - það leyndi sér aldrei, alveg frá því ég kynntist Hreggviði fyrst, hef ég fundið þessa miklu ást og virðingu sem hann ber til foreldra sinna, enda ekki að ástæðulausu.  Ég er stolt af því að eiga ást þeirra í hjarta mínu, stolt af því að eiga ást yngsta sonar þeirra – stolt af því að eiga yngsta barnabarn þeirra. 

   Fyrir mér var Ársæll alltaf fræðimaður og grúskari.  Hann þekkti Íslendingasögurnar eins og lófa sinn, bar þær saman og las fornsögur annarra þjóða, eins og Bjólfskviðu – þar vílaði hann ekki fyrir sér að lesa fornensku og í raun sagði hann að öðruvísi ætti ekki að lesa Bjólfskviðu.  Hann velti fyrir sér ferðum víkinganna og náði í góðar bækur um þessi efni – enda var hann alltaf frábærlega skemmtilegur í niðurstöðum sínum.  Ég vonaðist til að geta gert hann stoltan af mér og ég veit að hann varð glaður þegar ég dreif mig í Háskóla Íslands til að stúdera íslenskufræði, Eddukvæðin og Íslendingasögurnar – ég var búin að hlakka til heitra samræðna við hann um Gísla, Egil, Gunnar, Njál og Gretti – samræðurnar verða þá bara í bænum mínum.  Ég hlusta á son minn biðja Jesú að passa Kalla-afa og svo heyrist  “…og mig líka!” – þá hugsa ég með mér, þannig heldur lífið áfram – í hjarta og sálu tveggja ára sonar míns býr andi mikils manns.

Á einum stað deyja menn vegna annarra manna.  Á sama tíma þurrka náttúruhamfarir út þúsundir manna eins og hendi væri veifað.  Er mannkynið sjálft einhverskonar hamfarir, ekkert nema skaðvaldur sem heldur að heimurinn snúist um hann einan.  Maður heldur byssu við andlit annars manns, þeir þekkjast ekki - maður skýtur mann.  Ég fæ seint skilið slíka rökleysu.  Maðurinn telur sig vera í senn böðul og dómara – er það kjarni hjarta hans ?  Nei.  Reiði, hatur og fjarlægð frá hinu góða hefur umlukið hjarta of margra – umlukið og falið kjarnann, læst hann inni.  Bjálkinn í auga mannsins hefur ekki einungis blindað manninum sýn á náungann heldur einnig blindað hjartað og sálina.  Kjarnann sjáum við í börnunum – kjarni hjarta þeirra er ber og opinn.  Vonin skín björt og fögur – skín úr speglum sálarinnar.  „Ég lít í blíðum barnsins augum skærum það bros sem geymir mannsins von og heimsins…“ – úr einu fegursta ljóði sem ort hefur verið.

Ég segi enn og aftur – trúum á vonina og lífið.  Brjótum óþarfa hrúður utan af hjarta okkar – reynum að draga bjálkann úr augum okkar sjálfra – áður en við lítum á heiminn, áður en við lítum á næsta mann.  Lítum á barn og látum bros þess brjóta þessa þungu hlekki sem skyggja á kjarna hjarta okkar og þá fyrst getum við sagt við komandi kynslóð – þetta er ekki vonlaus heimur!

Amma og afi saman á ný – Guð varðveitir þau.

Nú hefur fallið frá sú sem alltaf átti næga von – sú sem barðist fyrir voninni.  Við sem eftir erum megum ekki missa trúna á vonina við það, heldur lyfta henni á hærra stig – vonarberanum til heiðurs.  Þannig getur óskin um að himinn og jörð tengist saman ræst.  Vonarberinn lifði sannarlega ekki tilgangslausu lífi og tel ég fullvíst að hann vilji ekki að við leggjumst í vonleysi um að lífið hafi ekki tilgang því lífið sjálft er tilgangur lífsins – dauðinn er ekki endalok heldur breyting, framhald lífsins.

Minning mín um Þorgerði móðursystur mína

lifir með minni von og trú á lífinu !

Þorgerður Sigurðardóttir - minning

Já, sannarlega tel ég að tilgangur lífsins sé lífið sjálft.  Þegar maður hefur sjálfur búið til líf og komið því í heiminn, finnst manni allt annað blikna í samanburðinum.  Líf óx innra með mér í níu mánuði – ný vera,  ný sál og svo er þessi litla manneskja allt í einu komin.  Einmitt barnanna vegna verðum við að halda í vonina og vera bjartsýn, lífið er of dýrmætt til að við köstum voninni á glæ.  Ef mannkynið tryði meira á lífið og vonina væri heimurinn sannarlega betri, því þó að þessi veröld sem við búum í sé langt frá því að vera fullkomin meigum við ekki leggja upp laupana – spyrnum við og munum að við verðum að rækta  von og kærleika í börnum okkar og okkur sjálfum, til að endurlífga tilgang lífsins; lífið sjálft !!

Stundum finnst mér eins og mannkynið geri sér grein fyrir því hversu dýrmætt lífið er en hugsi of lítið um það eða sé jafnvel alveg sama.  Síðan eru aðrar stundir þar sem ég hugsa með sjálfri mér að mannkynið í sjálfu sér skipti ekki öllu máli, bara ég og þú.  Nýtt líf kom í heiminn hjá fjölskyldunni minni fyrir stuttu en um leið vorum við næstum búin að missa annað – það er eitthvað sem vekur mann verulega til umhugsunar… hugsum um lífið, í hvaða formi sem það er; fífill í verðlaunalóðinni, asparsproti sem borar sig í gegn um kjallaravegginn eða sígeltandi hvolparnir í næsta húsi – verum bjartsýn og horfum jákvæðum augum á lífið.  Ef til vill er tilgangur lífsins, lífið sjálft ?! …lifum ekki tilgangslausu lífi !!